MUSTAQIL ISH

KIRISH Global miqyosda diniy xilma-xillik va uning jamiyat taraqqiyotidagi roli tobora muhim masala bo‘lib qolmoqda. XXI asrga kelib, dinlararo munosabatlar masalasi, ayniqsa, turli madaniyatlar va e’tiqodlar vakillari yashaydigan davlatlarda barqarorlik va rivojlanishning asosiy omillaridan biriga aylandi. Diniy bag‘rikenglik, tinch-totuv yashash tamoyillari va o‘zaro hurmatni o‘rganish hozirgi zamonda shoshilinch ahamiyat kasb etadi, chunki ekstremizm, ksenofobiya va dinlararo mojarolar xavfi global miqyosda kuzatilmoqda. Ayniqsa, janubi-sharqiy Osiyo kabi ko‘p millatli va ko‘p dinli mintaqalarda, dinlararo aloqalar nafaqat ijtimoiy osoyishtalikni, balki iqtisodiy barqarorlik va mintaqaviy hamkorlikni ham belgilaydi. Bu mintaqadagi davlatlar, o‘zining boy madaniy merosi va diniy rang-barangligi bilan, bag‘rikenglikning turli modellarini namoyon etadi, bu esa boshqa mintaqalar uchun ham o‘rnak bo‘lishi mumkin. Malayziya va Indoneziya kabi davlatlar, aksariyat aholisi musulmonlardan iborat bo‘lsa-da, katta xristian, buddist, hindu va boshqa diniy jamoalarni o‘z ichiga olganligi sababli, diniy bag‘rikenglikni ta’minlashda o‘ziga xos mexanizmlarni shakllantirgan. Ularning tajribasini o‘rganish, dinshunoslik fanining dolzarb vazifalaridan biri hisoblanadi. Zero, dinlararo muloqot va hamkorlikni mustahkamlash, jahon miqyosidagi tinchlik va xavfsizlikni ta’minlash yo‘lidagi muhim qadamlardan biridir. Shu sababli, ushbu mavzu nafaqat akademik doiralar, balki siyosatchilar, jamoat faollari va xalqaro tashkilotlar uchun ham katta amaliy ahamiyatga ega. Malayziya va Indoneziyada diniy bag‘rikenglikning murakkab va ko‘p qirrali tabiatiga qaramay, mazkur davlatlarning bu sohadagi yutuqlari va duch kelayotgan qiyinchiliklari chuqur o‘rganilmagan. Aksariyat tadqiqotlar faqatgina bag‘rikenglikning umumiy holatini ta’riflash bilan cheklanib qoladi, uning tub sabablari, huquqiy va ijtimoiy mexanizmlari, shuningdek, amalga oshirilishining o‘ziga xos jihatlari yetarlicha yoritilmaga ...